De Blauwe link is de link naar de plaatjes van deze dag.....
Tijdens het schrijven van onze gebeurtenissen had "Pluvius" de hemelsluizen opengegooid, en moesten we zelfs de voordeur sluiten, omdat het flink inregende. Aan de auto te zien had het ook in de nachtelijke uurtjes geregend. Het was vandaag vroeg voetbaldag, want ook het goed spelende Telstar mocht weer in de wei komen tegen de Noord-Hollandse broeders uit Alkmaar, AZ (0-1). Dit keer hadden de Velsenaren geen mazzel met de VAR, want die kneep voor de bezoekers een oogje toe, bij een duidelijke trekfout van keeper Drommel in de "16". Alleen jammer dat coach Correia semi-verbaasd deed of hij de beelden, nu pas voor heerst zag, en alleen een "wow" liet horen. Anthony als jullie alle kansen hadden benut dan was AZ van de mat gespeeld. En dat zou dan ook verdiend zijn geweest.....
Vandaag hadden we besloten om het JANssen en THIELanus strand te bezoeken, weliswaar al de tweede keer in 1 1/2 week, maar het had wel een speciaal doel. De start van de "Swim for the Roses" zou net als ieder jaar vanaf de kade van Jan Thiel van start gaan. Flinke bedrijvigheid langs de kustlijn, flink wat deelnemers maar nog meer publiek. Een drone legde het spektakel vanuit de lucht vast, en een cameraman deed dit vanaf de kant, geen idee waar deze beelden te zien zijn maar misschien kom ik dat nog te weten. Er stond een vrouwtje in een "Ride fot the Roses" shirt naast me. Ik had de plaatjes van Betty nog niet gekregen, zij was namelijk ook om 7.00 uur van start gegaan, dus heb ik haar even "vastgelegd". Haar verhaal: "mijn moeder woont hier, en heeft al de 19 voorgaande sessies meegedaan". Dit keer ging ze zwemmen, samen met een vriendin, en een blinde vrouw, tussen hen in. De start was nogal chaotisch, zoals meer dingen op het fijne eiland, en ik hoopte dat ze wel een "headcount" hadden gedaan, voor de start. Mijn vraag waar ligt ze nu in het water werd beantwoord, "achteraan". Ik zoomde in op de plek waar de drie personen moesten zijn. Hopelijk was de start geen precedent voor de rest van hun koers. Het eerste plaatje was dat de blinde dame, bij Hoevelaken linksaf sloeg, en dwars over de moeder heen zwom. Het volgende shot ging ze dwars over de vriendin heen. Het derde plaatje zag ik dat de moeder direct al assistentie aan een "supper" vroeg. Nou mop, sterkte en hopelijk kun je jouw moeder bij Mambo beach eruit vissen....
Een paar kleine kinderen waren boven aan de trap, vlak bij waar wij onze plekjes hadden. Zand en water dat zijn de ingrediënten voor kindervermaak. Een broertje en zusje waren boven aan de trap, met de hand, een kuil aan het graven, en deze aan het vullen met water, wat ze met een klein emmertje, in de vorm van een pompoen, in de kuil storten. De kuil werd dieper en dieper. een derde mannetje wilde zich met een schep zich bij de twee voegen. Nee, dat mocht niet van de twee. Er was een voor de mensen, vervelende pelikaan, aan het duiken tussen de meute. Dit boezemde toch wat angst in voor de drie kleintjes, en iedere keer als hij dook, was het schreeuwen van de koters, niet van de lucht. De pelikaan landde op de wallenkant, en de drie, onder aanvoering van de kleine dictator, erop af. De vogel koos eieren voor zijn geld, want de nieuwe aanvoerder zwaaide wild met zijn schep, en de vogel was gevlogen. Vanaf dat moment waren er drie druk met de kuil met water, waar ze nu zelfs af en toe in gingen zitten.
Even onderweg naar het "schateiland' recht tegenover het JT-strand. Vaak kun je daar wat leuke dingen ontdekken, deze keer was er niet zoveel te doen. De pelikanen, die ook aan "onze kant"' aan het vissen waren, maakten e ene duik na de andere, om daarna schrokkend te laten zien dat ze iets hadden gevangen. Deze sterknekken, die met een vaart van rond de 50 km per uur naar beneden storten, zijn echt geweldig om te volgen, en op het juiste moment af te drukken. Plots kwam er een vrouwtje ten tonele, alsof er een Jane van Tarzan, uit de bosjes stapte. Geen idee wie het was, maar ook haar heb ik maar even vastgelegd. Mijn loopje naar het schiereilandje verliep trouwens niet helemaal vlekkeloos, mijn slipper, hoe verzin je het om met deze dingen een Zwarte piste te beklimmen, begaf het. Met pijn en moeite het ding gerepareerd, en terug de steile helling op naar het JT-strand.
Een Nederlandse Grijze heks, die zelf de strandregels niet helemaal naleefde, ze was topless aan het zonnen, wat zeker niet geoorloofd is, had nogal wat commentaar op de kleine gravers. "Je kan zo wel een been breken", zei ze tegen haar eega. Mijn idee dat ze niet werd gewaarschuwd, op haar zon activiteiten door de bewaking was dat de voor en achterkant niet goed was te onderscheiden. als ze, ik denk dat dat zo was, op haar buik lag, scande ze het hele strand, opzoek naar fouten van anderen. Na ruim een uur vertrok het mormel, en kon ik, zonder me te ergeren in mijn boek verder lezen...
Voor de avond hadden we met Betty en "Kokkie" afgesproken. Het werd Briso do mar, een restaurantje aan de Caracasbaai. op vrijdag en zondag is er gewoonlijk live muziek, te horen en te zien. Bij de reservering had Betty hier nog naar gevraagd: "ja Mevrouw, morgen is er ook live muziek". Nou, geen muziek te zien of te horen. Navraag leverde op, "er is binnenkort Tumba en daar zijn ze voor aan het repeteren. Een onvriendelijk typje kwam aan onze tafel, "wat wilt u drinken", met een snoet die verried, "hé ik moet werken, op zondag". Het volgende vrouwtje, die de drankjes kwam brengen, was iets vrolijker. De derde die aan tafel kwam met de vraag "weet u het al?, had al iets meer plezier in het werk. De drankjes dat ging allemaal goed, iedereen kreeg wat hij had besteld. De volgende die aan tafel kwam was een "gezette" mannelijke "die", die met veel plezier de bestelling luid en duidelijk herhaalde, al haalde hij die van Betty en "Kokkie" een paar keer door elkaar.
Binnen een mum van tijd, stond het op tafel. De bestelling van Betty was niet de juiste, haar rijst was koud en de patatjes die er bij moesten zijn waren er niet. Wij moesten waarschijnlijk met de vingers eten, want er was geen bestek. ëén van de dames geroepen, en om bestek gevraagd. Na enige tijd, ons eten werd ook koud, kregen we twee bakjes met bestek. Alles smaakte pico bello, en nadat het op was. Kwam de olijke "gezette die" weer vragen of we nog iets na wilden. Ja hoor, twee Irish coffees met alleen slagroom, een latte, en een chocolade ijsje voor mij. Gezien dat deze olijkerd de vorige bestelling ook had opgenomen zonder het op te schrijven, werd mij al verteld "dat wordt vast Vanille ijs". Ik twijfelde, want hij had minimaal 3 keer gevraagd, "chocolade met slagroom toch"? En ja hoor, de twee I-coffees waren zonder slagroom, de latte was oké, en ik had vanille ijs met slagroom. Het meisje en de olijkerd hadden een slagroom spuit mee, die niet openging, en nadat dat lukte, werd de I-coffee bespoten. Mijn ijsje ging terug naar de keuken, en na enige tijd, kwam mijn chocolade ijs, met een vleugje slagroom. Het 6e meisje ondertussen vroeg "wilt u wel slagroom". ja mop, en ze ging terug naar de keuken, om het daar te laten besproeien. Nadat ze terug was gekomen, met chocolade ijs, was de klucht over, en konden we genieten van ons dessert...
Na het afrekenen, en ja zelfs nu kregen de dames en heer een fooitje, het was tenslotte allemaal hilarisch, gingen we op huis aan. Betty en "Kokkie" zetten ons af gingen meteen door. We troffen bij onze "casa" nog steeds een defect hek aan, met de notitie erop "de monteur is onderweg". Waarheen is nog niet duidelijk. Na enkele programma's in de "terug kijk", te hebben bekeken. gingen we duiken, na weer een gezellig dagje op "ons eiland". Dus ook weer voor vanavond, onze dagelijkse groet aan jullie, en elkaar "Bon drumi y te mañan, dushinan"......